In jouw ogen staan de tranen
Het zijn de sporen van verdriet
Het idee van niet meer samen
Jouw toekomst stopt, zoals jíj het ziet!
Wat voor jou nog leeft, is het verleden
Maar helaas, ook dat is dood
Herinnering is slechts nog heden
Kom, sta op, klein mensje, wordt wéér groot!
Laat de tijd maar even rusten
En geef alle aandacht aan wat telt
Het Leven geeft je last én lusten
Ópen je hart, nu échte Liefde aan jouw voordeur belt!
Wáre Liefde denkt aan jou
Wéét wat slecht is en wat goed
Déze Liefde trotseert de kou
Maar smaakt sóms bitter en sóms zoet!
Déze weg zul jij nog moeten gaan
Tot je aan haar einde komt
Dan dient zich het bewustzijn aan
Van waaruit al jóuw verdriet verstomt!
Dan zal jij jezelf herkennen
In alles wat je nu nog mist
En de liefdevolle band herstellen
Met jezelf, het onbekende wordt gewist.

MAURICE, 24 mei 2004.

De vader zweeg verbijsterd. Toen sprak zijn zoon: "Dank je dat je mij hebt laten zien hoe arm we eigenlijk zijn."

"Ik vroeg je niet het boek op te pakken, ik vroeg je alleen om het te proberen!"

De eerste foto´s

                                                                      

De god Shiva zat op de hoogste top van de wereldberg, mediterend. 
Het werd dag, het werd nacht en nogmaals dag en weer nacht.
Toen op een vroege ochtend, de zon al boven de horizon verscheen, keek hij op en zag hij aan de linkerkant zijn schaduw op de grond.
De schaduw sprak tot hem,”Shiva, ik bid u, geef mij mijn ware zelf”.
Shiva glimlachte, nam een gouden blad van de ashwattha, de heilige boom van het zijn, en gaf het aan de schaduw.
“Zeven maal negen keer”zei hij tegen de schaduw,”mag je het blad tussen ons in , in de lucht gooien. Als het een keer neerkomt met de punt naar jou toe, dan zul je je ware zelf krijgen”
Zeven maal negen keer gooide de schaduw het gouden blad, en zeven maal negen keer viel het blad met zijn punt wijzend naar Shiva. Niet een keer wijzend naar de schaduw,omdat alleen Shiva het ware zelf is.
Toen de avond viel, nam de teleurgestelde schaduw het gouden blad en nam het mee naar de onderwereld, de schaduw-wereld.Hij liet het zien aan de boze geesten, die daar ronddwaalden en vertelde hen van zijn spel met Shiva.
De boze geesten lachten hem uit. Zij geloofden dat niets en niemand echter en meer waar waren dan zij, en ze waren zo zeker van zichzelf, dat ze hun meest kostbare schatten op het spel durfden zetten,om te laten zien dat ze dat spel zouden winnen als de schaduw het met hen zou spelen.
De schaduw stemde toe om dat te doen
Nu was in de onderwereld het blad zwart geworden, en toen ze gingen spelen, wees het blad  steeds in de richting van de zwartste,dus naar de schaduw, die alleen al als de schaduw van Shiva meer essentie had dan de boze geesten.
Dus won de schaduw alle spelletjes en al de prachtige schatten, die de duivels op het spel hadden gezet.
De volgende ochtend, keerde de schaduw, beladen met de rijkdommen die hij gewonnen had, terug naar Shiva.
“Ik zal je alles geven wat ik heb”zei hij”alles om mijn ware zelf te verkrijgen”.
Shiva plukte een koraalrood blad van de boom der liefde. Het was hartvormig.
“Laten we spelen,zei hij tegen de schaduw.”Als je verliest geef je me al je schatten van de demonen, en als je wint, zul je het ware zelf hebben”.
“Oke”,antwoordde de schaduw listig,”als de punt van het blad naar jou wijst, verlies je”.
De schaduw wist niet dat het blad van de liefde zijn opening altijd naar Shiva laat wijzen, omdat Shiva  ook god is het koninkrijk van de liefde. En zo gebeurde het dat de schaduw weer verloor.
S’avonds maakte hij zich stilletjes uit de voeten met het koraalrode blad en vertrok weer naar de onderwereld.
Daar werd dit blad ook zwart en weer won de schaduw alle spellen.
S’ochtends kwam hij weer terug bij Shiva, legde al zijn kostbaarheden aan zijn voeten en smeekte hem, nogmaals met hem te spelen.
Shiva plukte een groen blad van de levensboom, dat de vorm had van een klavertje vier.
De schaduw plukte daar een blaadje vanaf, het bewustzijnsblad, zodat er nog maar drie overbleven.
Vol zelfvertrouwen kondigde hij aan”als een van drie blaadjes naar jou wijst, heb ik gewonnen”.
Omdat de schaduw dacht dat hij nu drie keer zoveel kans had, en hij geloofde in die mogelijkheid, dacht hij nu eindelijk te kunnen winnen.
Maar het groene blad  wees elke keer met de kant van het verdwenen blaadje naar Shiva,zodat hij het opnieuw kon opvullen,want Shiva is ook Puur bewustzijn.
En weer verloor de schaduw, en verdween s’avonds naar de onderwereld,waar hij alles vertelde, zijn spel speelde met de duivels, en wederom won.
De volgende morgen gaf hij Shiva weer al zijn schatten en vroeg hem nogmaals met hem te spelen.
Deze keer plukte Shiva een blad van de boom der wijsheid, een blauw diamantvormig blad.
Nog steeds gelovend in het geluk vroeg de schaduw”als een van deze vier punten, maar een keer naar mij wijst, zal ik dan het ware zelf krijgen?”
Shiva glimlachte en stemde toe.
Zeven maal negen keer viel het blad zodanig, dat het niet een keer  naar de schaduw wees, maar elke keer naar Shiva, omdat Shiva ook de bron van wijsheid is.
S’avonds nam de schaduw het blauwe blad mee naar beneden en trok zich terug in zijn schaduwwereld.
Hij speelde weer met de demonen en legde de volgende ochtend al zijn schatten  aan de voeten van Shiva, en vroeg om een laatste spel.
Shiva plukte een blad van de vijfde boom van het paradijs, de boom der gelukzaligheid.
Dit blad was van puur licht, en rond als een kleine zon.Om er zeker van te zijn dat hij zou winnen, zei de schaduw”alleen als het kleine steeltje van het blad naar jou wijst, heb je gewonnen, als het niet naar jou wijst, win ik”.
Shiva lachte.
Zeven maal negen keer viel het blad tussen hen in en zeven maal negen keer wees het steeltje naar Shiva, want Shiva is de oorsprong van Gelukzaligheid.
Toen begreep  de schaduw dat er niet zoiets bestaat als toeval, of geluk of kans, en dat hij alleen als de schaduw van Shiva deel kon uit maken van Shiva’s wezen –het wezenlijke zijn.
Alleen door Shiva, alleen als een gehoorzame schaduw, kon hij meedelen in de liefde , het bewustzijn, de wijsheid en de gelukzaligheid van het ware zijn.
Dus smeekte hij Shiva om toestemming,aan zijn voeten te mogen blijven gedurende de nacht, en de god verhoorde zijn gebed.
Vier en zestig megajaren lang zat de schaduw onbeweeglijk aan de voeten van het Gelukzalige Bewustzijn, en elk megajaar bedrukte hij een blad met de waarheid en de kracht,die via Shiva tot hem kwam., en vier en zestig keer gaf Shiva zijn zegen, en raakte elk blad aan.

De demonen in de onderwereld bleven spelen met de vier schaduw bladeren, welke ze, in hun onwetendheid van het paradijs, schoppen, harten, ruiten en klaver noemden.
Ze speelden met deze bladeren, om de donkere schatten van de schaduw-werelden.
Maar de zon, die het ware spel had gezien, leerde zijn zoon Ikshwaku, de eerste koning van de zonnedynastie op aarde, de geheimen van alle symbolen en krachten, en ook hoe er mee te spelen.
Ikshwaku gaf het spel weer door aan zijn zoon, die hetzelfde deed, en zo ging het van generatie op generatie. Het behoorde altijd tot de schatten van de Zondynastie, en zo kwam het dat de Rishis en de zieners, de goden en de yogi's, in staat waren te spelen met de ware bladeren, de symbolen van transformatie,die de weg wezen naar het eeuwige zijnscentrum en bewustzijn en gelukzaligheid.